âna (m.) II

Espersen

⟦1⟧Ana (m.)

â

Aande (Sk., Vestg. ånne): ‹ad träjkkja anajn›; Sv. ande; Nsk. d. s.; Isl. andi (Sanskr. âna, «spiritus» Diefenb. Wb. I, Nr. 60 p. 46).